Texto e fotos: Santiago Monteagudo Campos e Xurxo Vilas Souto

Orixinaria de zonas desérticas de África, India e Arabia, o seu carácter fortemente migratorio fíxoa chegar ao sur de Europa e, desde aí, incluso até Islandia.

Os primeiros avistamentos na nosa comunidade autónoma datan de fai uns catro anos e ocasionáronse por migracións masivas que partían de Portugal. Foron fotografiadas en vóo, ovopositando e, de xeito recente (e como novidade) en cópula. Estas últimas ilustra o presente artigo.

Antón Barbeito, membro fundador de naturgalicia.com, obtivo o accesit na categoría "Los bosques en Castilla y León" do 10º Concurso Internacional de Fotografía e Medio Ambiente que patrocina "Cajacírculo" ca imaxe titulada "El bosque doméstico".

No mesmo apartado obtiveron o 1º e 2º premio, respectivamente, o palentino Guillerme Quintanilla Benavente e o burgalés Carlos Xabier Merino Santamaría.

Naturgalicia anuncia a presenza dunha poboación en expansión de Ranunculus bupleuroides Brot. subespecie bupleuroides na Serra do Candán, en terras do concello de Lalín.

Merino citara esta especie na ourensá Serra de Pitós no 1909 (Merino, P.: Flor. Gal. T. III, páx. 502). Posteriormente, en 1966, Laínz fixo o propio para Lovios e na ruta da Mina das Sombras da Serra do Xurés, por riba dos 1.000 metros de altitude. No 1982 Neves Redondo e Mariña Horjales mencionaron unha ubicación no río Asneiro. Gómez Vixide cita a que sería a poboación máis septentrional deste taxón no monte Pindo de Carnota (A Coruña).

Ranunculus bupleuroides é unha especie que ten o status de "vulnerable" no "Catálogo Galego de Especies Ameazadas" e na "Lista Roja de la Flora Vascular Amenazada de España".

Este traballo, resumido por motivos de espazo, foi publicado na revista "Quercus", nº 259, en setembro de 2007, páxs. 26-32.

Convén comenzar clarexando que o termo braña é de uso habitual en gran parte de Galicia e Asturias. Trátase dunha forma antiga de orixe discutido con dúas sucintas acepcións no dicionario: a primeira defíneas como prados situados en lugares altos; e a segunda como poboados estivais de pastores ou vaqueiros de alzada. Polo xeral, as zonas que reciben este nome caracterízanse polo anegamento de parte do terreo e, en moitas ocasiones, pola presenza de  vexetación higrófila de turbeiras, con especies adaptadas á anaerobiose edáfica e capaces de soportar períodos de inmersión total ou parcial.