Antón Barbeito, membro fundador de naturgalicia.com, obtivo o accesit na categoría "Los bosques en Castilla y León" do 10º Concurso Internacional de Fotografía e Medio Ambiente que patrocina "Cajacírculo" ca imaxe titulada "El bosque doméstico".

No mesmo apartado obtiveron o 1º e 2º premio, respectivamente, o palentino Guillerme Quintanilla Benavente e o burgalés Carlos Xabier Merino Santamaría.

Naturgalicia anuncia a presenza dunha poboación en expansión de Ranunculus bupleuroides Brot. subespecie bupleuroides na Serra do Candán, en terras do concello de Lalín.

Merino citara esta especie na ourensá Serra de Pitós no 1909 (Merino, P.: Flor. Gal. T. III, páx. 502). Posteriormente, en 1966, Laínz fixo o propio para Lovios e na ruta da Mina das Sombras da Serra do Xurés, por riba dos 1.000 metros de altitude. No 1982 Neves Redondo e Mariña Horjales mencionaron unha dubidosa ubicación no río Asneiro. Gómez Vixide cita a que sería a poboación máis septentrional deste taxón no monte Pindo de Carnota (A Coruña).

Ranunculus bupleuroides é unha especie que ten o status de "vulnerable" no "Catálogo Galego de Especies Ameazadas" e na "Lista Roja de la Flora Vascular Amenazada de España".

Este traballo, resumido por motivos de espazo, foi publicado na revista "Quercus", nº 259, en setembro de 2007, páxs. 26-32.

Convén comenzar clarexando que o termo braña é de uso habitual en gran parte de Galicia e Asturias. Trátase dunha forma antiga de orixe discutido con dúas sucintas acepcións no dicionario: a primeira defíneas como prados situados en lugares altos; e a segunda como poboados estivais de pastores ou vaqueiros de alzada. Polo xeral, as zonas que reciben este nome caracterízanse polo anegamento de parte do terreo e, en moitas ocasiones, pola presenza de  vexetación higrófila de turbeiras, con especies adaptadas á anaerobiose edáfica e capaces de soportar períodos de inmersión total ou parcial.

O merlo rieiro, merlo de auga ou pasarríos (Cinclus c.) é habitante dos regueiros e das cabeceiras e tramos medios de cursos fluviais de augas limpas da nosa comunidade, malia que co devalar dos tempos atopouse na obriga de aceptar cauces que máis semellan letrinas ou vertedoiros que parte daquela Galicia dos cen mil ríos prístinos cantada polos bardos doutros tempos.

Trátase dun acróbata das augas revoltas especializado en desenvolverse nun medio no que ningún outro paxaro o pode facer. De seguro que moitos o teredes visto, as máis das veces de pasada, voando pegado á auga ca súa acostumada celeridade; mais o abraiante é contemplalo nadando, mergullándose ou mesmo buceando entre as escumas máis bravas dos regueiros, sendo o único paseriforme enteiramente acuático de Europa e, sen dúbida, un paradigma de adaptación ao medio fluvial galego.

Nas vindeiras liñas imos explicar a metodoloxía e o equipamento axeitados para proceder á realización de sesións fotográficas de calidade con este paxaro.

METODOLOXÍA

Resulta imprescindible recurrir a técnicas de camuflaxe se o que queremos é acadar unha boa aproximación deste paxaro de apenas 18 centímetros: faise máis certa que nunca a frase de Fran Cappa de que se as túas fotos non son o bastante boas, é que non estás o suficientemente cerca.

Malia todo, poida que o que nos interese sexa captar ao animal no seu medio natural, sen primeiros planos nin achegamentos extremos. Aínda así, a camuflaxe non estará de máis e permitiranos pasar desapercibidos non só para a ave en cuestión, senón (o que ás veces é máis importante neste tipo de fotografía) para os curiosos e paseantes de diversa catadura: cómpre lembrar –e asegurar- que o benestar do paxaro é primordial, e que os nosos ríos contan cunha variopinta fauna que pode ser perxudicial para o obxecto da nosa reportaxe: desde pescadores até visóns, que poden supoñer un perigo para o merlo rieiro. Máxime se con comportamentos irresponsables ou pouco discretos descubrimos a outras olladas con intereses máis espúreos que os nosos os rincóns predilectos da ave que, podémosvos asegurar, será todo un placer fotografiar.

A antelación e previsión son fundamentais: o escondite debe estar preparado. Non sería ético nin práctico erguer o acubillo ou “hide” unha vez comenzada a tempada de cría, a choca ou a ceba.